Adele: صدایی که سالن را پر می‌کرد و زنی که اصرار داشت بیانسه باید برنده شود
نخستین آهنگ خود، «Hometown Glory»، را Adele در ۱۶ سالگی دربارهٔ حومهٔ لندنی وست نوروود نوشت. سه دمو برای یک پروژهٔ مدرسه ضبط کرد، به یک دوست داد و او آن‌ها را در MySpace گذاشت. ضبط‌ها پخش شد، رئیس XL Recordings گوشی را برداشت و در ۲۰۰۶، در ۱۷ سالگی، قرارداد امضا کرد.
دومین آلبوم او، 21، در ژانویهٔ ۲۰۱۱ منتشر شد و صدایش را به صدای یک دهه تبدیل کرد: «Rolling in the Deep»، «Someone Like You». او از قلب شکسته بی‌آرایه می‌خواند، انگار از حقیقت نمی‌ترسید. همین، نه تکنیک، سالن‌ها را ساکت می‌کرد.
در گرمی ۲۰۱۷ جایزهٔ آلبوم سال را پیش از Lemonade بیانسه برد و گفت نمی‌تواند آن را بپذیرد: بیانسه به گفتهٔ او هنرمند زندگی‌اش است. پشت صحنه پرسید بیانسه دیگر چه باید بکند تا برنده شود. روایت شده که حتی مجسمه را شکست تا آن را تقسیم کند. برنده‌ای که اصرار دارد بازنده بیشتر شایسته بوده، در هر مراسمی نادر است.
یک سال پیش‌تر، در فوریهٔ ۲۰۱۶، اجرای او از «All I Ask» در گرمی با یک نقص فنی خراب شد: یک میکروفون روی سیم‌های پیانو افتاد و صدا ناکوک شد. او با وقار به خواندن ادامه داد، بعدها گفت تقریباً تمام روز گریه کرده و شوخی کرد که خودش را با یک In-N-Out جایزه می‌دهد. در مراسم ۲۰۱۷، وقتی ادای احترامش به جرج مایکل بد شروع شد، ایستاد و از نو شروع کرد و گفت نمی‌تواند این را برای او خراب کند.
آلبوم 25 او در یک هفته در آمریکا بیش از ۳٫۳ میلیون نسخه فروخت، رکوردی که تا تیلور سویفت پابرجا بود. او هرگز دنبال درخشش نبود: برای Adele یک پیانو، یک صدا و یک داستان کافی است. کل نگرش او به موسیقی در یک جمله جا می‌شود: بدون ماسک. همان‌طور که زندگی می‌کند می‌خواند، بلند، صادقانه و بی‌عذرخواهی، و سالن از میزان اول آن را حس می‌کند.
Adele در مجموعهٔ Exclusive در Kalisha ایستگاه مخصوص خودش را دارد. رادیو را باز کنید و «پخش» را بزنید.
— Kalisha 🎧
این را دوست داشتید؟ اپلیکیشن برای شروع رایگان است.
روی iPhone و Android کار می‌کند — نیازی به نصب نیست