Adele: głos, który wypełniał salę, i kobieta, która upierała się, że wygrać powinna Beyoncé
Pierwszą piosenkę, «Hometown Glory», Adele napisała w wieku 16 lat o londyńskim przedmieściu West Norwood. Nagrała trzy dema do szkolnego projektu, dała je przyjaciółce, a ta wrzuciła je na MySpace. Nagrania się rozeszły, szef XL Recordings podniósł słuchawkę i w 2006 roku, w wieku 17 lat, podpisała kontrakt.
Druga płyta, 21, ukazała się w styczniu 2011 roku i uczyniła z jej głosu dźwięk dekady: «Rolling in the Deep», «Someone Like You». Śpiewała o złamanym sercu bez ozdób, jakby nie bała się prawdy. To, nie technika, sprawiało, że sale milkły.
Na Grammy 2017 odebrała nagrodę za album roku sprzed nosa Lemonade Beyoncé i powiedziała, że nie może jej przyjąć: Beyoncé jest, jak mówiła, artystką jej życia. Za kulisami zapytała, co jeszcze Beyoncé musi zrobić, żeby wygrać. Podobno nawet złamała statuetkę, żeby się nią podzielić. Zwycięzca, który upiera się, że przegrany zasłużył bardziej, to rzadkość na każdej gali.
Rok wcześniej, w lutym 2016, jej występ z «All I Ask» na Grammy zepsuła usterka techniczna: mikrofon spadł na struny fortepianu i dźwięk zrobił się rozstrojony. Śpiewała dalej z godnością, później powiedziała, że płakała prawie cały dzień, i zażartowała, że nagradza się In-N-Outem. Na gali w 2017 roku, gdy jej hołd dla George’a Michaela zaczął się źle, zatrzymała się i zaczęła od nowa, mówiąc, że nie może tego dla niego zepsuć.
Jej album 25 sprzedał się w ponad 3,3 miliona egzemplarzy w ciągu jednego tygodnia w USA, rekord, który trwał do Taylor Swift. Ale blasku nigdy nie szukała: Adele wystarczy fortepian, głos i historia. Cały jej stosunek do muzyki mieści się w jednym zdaniu: bez maski. Śpiewa tak, jak żyje, głośno, szczerze i bez przeprosin, a sala czuje to od pierwszego taktu.
Adele ma własną stację w kolekcji Exclusive w Kalisha. Otwórz radio i naciśnij «graj».
— Kalisha 🎧
Podobało się? Aplikacja jest darmowa na start.
Działa na iPhonie i Androidzie — nic nie trzeba instalować