دریم تیتر: سه دانشجو، یک اتاق تمرین و گروهی که پشت متال پیشرو ایستاده است
جان پتروچی و جان مایونگ، دو دوست از لانگ آیلند، در سال ۱۹۸۵ برای یافتن درامری که عاشق راک پیشرو و متال باشد، به کالج موسیقی برکلی در بوستون آمدند. آن‌ها مایک پورتنوی را در یک اتاق تمرین شنیدند و با هم شروع به نواختن کردند. نام گروه در آن زمان مجستی بود.
در سال ۱۹۸۸ اولین شرکت ضبط آن‌ها فهمید که این نام قبلاً متعلق به گروه دیگری است. پدر پورتنوی نام دریم تیتر را پیشنهاد داد؛ نام یک سینما در مونتری کالیفرنیا. آلبوم اول «When Dream and Day Unite» در سال ۱۹۸۹ منتشر شد. با خواننده کانادایی جیمز لابری آلبوم «Images and Words» (۱۹۹۲) را ضبط کردند و «Pull Me Under» به رادیو و MTV رسید.
«Awake» (۱۹۹۴) اولین بحران را آورد. کیبوردیست کوین مور در زمان میکس اعلام کرد که برای کار انفرادی گروه را ترک می‌کند. درک شرینیان که برای تور استخدام شده بود، دو هفته فرصت داشت تا دو ساعت موسیقی بسیار پیچیده را یاد بگیرد. پس از مرحله اول تور، جیمز لابری دچار مسمومیت غذایی شدیدی شد که به تارهای صوتی‌اش آسیب جدی زد و او در بخش بزرگی از تور افسرده بود.
سپس «Falling Into Infinity» (۱۹۹۷) آمد که زیر فشار شرکت ضبط ساخته شد؛ شرکت یک «Images and Words» دیگر و تک‌آهنگی مثل «Pull Me Under» می‌خواست و فکر می‌کرد آلبومی متال‌تر راحت‌تر فروخته می‌شود. شرینیان در این آلبوم و در EP «A Change of Seasons» نواخت.
در سال ۱۹۹۹ گروه با «Metropolis Pt. 2: Scenes from a Memory» پاسخ داد؛ آلبومی مفهومی به مدت ۷۷ دقیقه که پتروچی و پورتنوی تهیه‌کنندگی‌اش را بر عهده داشتند. این اولین آلبوم با کیبوردیست جردن رودس بود.
پس از آن تقریباً هر دو سال یک آلبوم منتشر کردند: «Six Degrees of Inner Turbulence» (۲۰۰۲)، «Train of Thought» (۲۰۰۳)، «Octavarium» (۲۰۰۵)، «Systematic Chaos» (۲۰۰۷) و «Black Clouds & Silver Linings» (۲۰۰۹).
در سپتامبر ۲۰۱۰، پس از ۲۵ سال، مایک پورتنوی رفتنش را اعلام کرد و مایک منجینی جای او را گرفت. یک سال و پنج روز بعد گروه یازدهمین آلبومش «A Dramatic Turn of Events» را منتشر کرد، اولین آلبوم با منجینی.
با منجینی گروه ادامه داد: «Dream Theater» (۲۰۱۳)، «The Astonishing» (۲۰۱۶)، «Distance Over Time» (۲۰۱۹) و «A View from the Top of the World» (۲۰۲۱) که با «The Alien» جایزه گرمی بهترین اجرای متال را برد.
سپس دایره بسته شد. در ۲۵ اکتبر ۲۰۲۳، سیزده سال پس از رفتنش، پورتنوی بازگشتش را اعلام کرد؛ پس از آنکه کم‌کم با اعضا آشتی کرد و در سال ۲۰۲۲ در کنسرت گروه در سالن بیکن نیویورک دوباره با لابری ارتباط گرفت. «Parasomnia» (۷ فوریه ۲۰۲۵) شانزدهمین آلبوم آن‌ها و اولین آلبوم با او از سال ۲۰۰۹ است.
پورتنوی به تنهایی چقدر ارزش دارد؟ او یکی از سه بنیان‌گذار است، همراه با پتروچی آلبوم‌ها را تهیه کرد و به‌عنوان درامر صدای دریم تیتر روی صحنه را شکل داد. او متن «Midnight Messiah» را در «Parasomnia» نوشت و در گروه‌های دیگری مانند The Winery Dogs و Sons of Apollo هم می‌نوازد. ست درامش به‌خاطر بزرگی‌اش مشهور است: طبل‌های Tama، سنج‌های Sabian، پدال‌های Tama Speed Cobra و استیک‌های ProMark.
ابتدا یک عذرخواهی: دریم تیتر هنوز در Kalisha نیست. اما آن‌ها بزرگ‌ترین نوازندگان نسل ما، استادان و هنرمندان چیره‌دست هستند. این پاپ نیست، حتی پاپ متال هم نیست، و آن‌ها به سروصدا تکیه نمی‌کنند. روی صحنه می‌آیند و کارشان را انجام می‌دهند. مردم آن‌ها را دوست دارند و به یاد می‌آورند، هر نت، هر هارمونی، هر ملودی و خطی را که پیش می‌برند از بر می‌دانند. در این کار همه‌چیز بی‌نقص است.
تور ۲۰۲۵ آن‌ها با نام «An Evening with Dream Theater» از ۵ سپتامبر تا ۲۵ اکتبر ۳۰ شهر آمریکا را درنوردید و در لانگ آیلند پایان یافت. هر شب «Parasomnia» را کامل نواختند. اگر نزدیک شما اجرا کنند، از خرید بلیت خوشحال خواهید شد: مردم برای کنسرت‌های آن‌ها از کشوری به کشور دیگر سفر می‌کنند. بیایید، پشیمان نمی‌شوید. فکر نکنید، بروید.
— Kalisha 🎧
این را دوست داشتید؟ اپلیکیشن برای شروع رایگان است.
دریافت اپلیکیشن