Dream Theater: drie studenten, één oefenruimte en de band achter de progressieve metal
John Petrucci en John Myung, twee vrienden van Long Island, kwamen in 1985 aan bij het Berklee College of Music in Boston op zoek naar een drummer die van progressieve rock en metal hield. Ze hoorden Mike Portnoy in een oefenruimte en begonnen samen te jammen. De band heette toen Majesty.
In 1988 ontdekte hun eerste label dat een andere band de naam al bezat. Portnoys vader stelde Dream Theater voor, de naam van een bioscoop in Monterey, Californië. Hun debuut „When Dream and Day Unite” verscheen in 1989. Met de Canadese zanger James LaBrie namen ze „Images and Words” (1992) op, en „Pull Me Under” kwam op de radio en op MTV.
„Awake” (1994) bracht de eerste crisis. Toetsenist Kevin Moore kondigde tijdens het mixen aan dat hij vertrok voor een solocarrière. Derek Sherinian, aangenomen voor de tour, had twee weken om twee uur zeer complexe muziek te leren. Na het eerste deel van de tour kreeg James LaBrie een zware voedselvergiftiging die zijn stembanden ernstig beschadigde, en hij was een groot deel van de tour depressief.
Daarna kwam „Falling Into Infinity” (1997), opgenomen onder druk van het label, dat nog een „Images and Words” wilde en een single als „Pull Me Under” en dacht dat een meer metalgericht album makkelijker te verkopen was. Sherinian speelde erop mee, evenals op de EP „A Change of Seasons”.
In 1999 antwoordde de band met „Metropolis Pt. 2: Scenes from a Memory”, een conceptalbum van 77 minuten, geproduceerd door Petrucci en Portnoy. Het was het eerste met toetsenist Jordan Rudess.
Daarna brachten ze bijna om de twee jaar een album uit: „Six Degrees of Inner Turbulence” (2002), „Train of Thought” (2003), „Octavarium” (2005), „Systematic Chaos” (2007) en „Black Clouds & Silver Linings” (2009).
In september 2010 kondigde Mike Portnoy na 25 jaar zijn vertrek aan, en Mike Mangini nam zijn plaats in. Een jaar en vijf dagen later bracht de band het 11e album uit, „A Dramatic Turn of Events”, het eerste met Mangini.
Met Mangini ging de band door: „Dream Theater” (2013), „The Astonishing” (2016), „Distance Over Time” (2019) en „A View from the Top of the World” (2021), dat met „The Alien” een Grammy voor beste metalprestatie won.
Toen sloot de cirkel zich. Op 25 oktober 2023, dertien jaar na zijn vertrek, kondigde Portnoy zijn terugkeer aan, nadat hij zich geleidelijk met de bandleden had verzoend en in 2022 bij een optreden van de band in het Beacon Theatre in New York weer contact had gelegd met LaBrie. „Parasomnia” (7 februari 2025) is hun 16e album en het eerste met hem sinds 2009.
Wat is Portnoy alleen waard? Hij is een van de drie oprichters, produceerde de platen samen met Petrucci en gaf als drummer vorm aan hoe Dream Theater live klinkt. Hij schreef de tekst van „Midnight Messiah” op „Parasomnia” en speelt ook in andere bands, zoals The Winery Dogs en Sons of Apollo. Zijn drumopstelling is beroemd om zijn omvang: Tama-drums, Sabian-bekkens, Tama Speed Cobra-pedalen, ProMark-sticks.
Eerst een excuus: we hebben Dream Theater nog niet bij Kalisha. Maar dit zijn de grootste muzikanten van onze generatie, meesters en virtuozen. Dit is geen pop, zelfs geen metalpop, en ze rekenen niet op lawaai. Ze stappen het podium op en doen hun werk. Mensen houden van ze, onthouden ze, kennen elke noot uit hun hoofd, elke harmonie, elke melodie en de lijn die ze trekken. Daarin is alles perfect.
Hun tour „An Evening with Dream Theater” in 2025 deed 30 Amerikaanse steden aan, van 5 september tot 25 oktober, en eindigde op Long Island. Elke avond speelden ze „Parasomnia” helemaal. Als ze bij jou in de buurt spelen, ben je blij dat je een kaartje hebt gekocht: mensen reizen van land naar land voor hun concerten. Kom, je krijgt er geen spijt van. Niet nadenken, gaan.
— Kalisha 🎧
Dit leuk gevonden? De app is gratis om te starten.
App downloaden