Dream Theater: trzech studentów, jedna sala prób i zespół, od którego zaczął się metal progresywny
John Petrucci i John Myung, dwaj przyjaciele z Long Island, przyjechali w 1985 roku do Berklee College of Music w Bostonie, szukając perkusisty, który kochałby rock progresywny i metal. Usłyszeli Mike’a Portnoya w sali prób i zaczęli razem grać. Zespół nazywał się wtedy Majesty.
W 1988 roku ich pierwsza wytwórnia odkryła, że tę nazwę ma już inny zespół. Ojciec Portnoya zaproponował Dream Theater, nazwę kina w Monterey w Kalifornii. Debiut „When Dream and Day Unite” ukazał się w 1989 roku. Z kanadyjskim wokalistą Jamesem LaBrie nagrali „Images and Words” (1992), a „Pull Me Under” trafiło do radia i MTV.
„Awake” (1994) przyniosło pierwszy kryzys. Klawiszowiec Kevin Moore ogłosił podczas miksowania, że odchodzi, by zająć się karierą solową. Derek Sherinian, zatrudniony na trasę, miał dwa tygodnie, by nauczyć się dwóch godzin bardzo skomplikowanej muzyki. Po pierwszej części trasy James LaBrie przeszedł ciężkie zatrucie pokarmowe, które poważnie uszkodziło jego struny głosowe, i przez dużą część trasy był przygnębiony.
Potem przyszło „Falling Into Infinity” (1997), nagrane pod presją wytwórni, która chciała kolejnego „Images and Words” i singla na miarę „Pull Me Under” i uważała, że bardziej metalowy album łatwiej sprzedać. Sherinian zagrał na nim i na EP „A Change of Seasons”.
W 1999 roku zespół odpowiedział „Metropolis Pt. 2: Scenes from a Memory”, 77-minutowym albumem koncepcyjnym wyprodukowanym przez Petrucciego i Portnoya. Było to pierwsze nagranie z klawiszowcem Jordanem Rudessem.
Potem wydawali niemal jeden album co dwa lata: „Six Degrees of Inner Turbulence” (2002), „Train of Thought” (2003), „Octavarium” (2005), „Systematic Chaos” (2007) i „Black Clouds & Silver Linings” (2009).
We wrześniu 2010 roku, po 25 latach, Mike Portnoy ogłosił odejście, a jego miejsce zajął Mike Mangini. Rok i pięć dni później zespół wydał 11. album, „A Dramatic Turn of Events”, pierwszy z Manginim.
Z Manginim zespół szedł dalej: „Dream Theater” (2013), „The Astonishing” (2016), „Distance Over Time” (2019) i „A View from the Top of the World” (2021), który dzięki „The Alien” zdobył Grammy za najlepszy występ metalowy.
Wtedy krąg się zamknął. 25 października 2023 roku, trzynaście lat po odejściu, Portnoy ogłosił powrót, po stopniowym pojednaniu z członkami zespołu i ponownym nawiązaniu kontaktu z LaBrie w 2022 roku na koncercie w Beacon Theatre w Nowym Jorku. „Parasomnia” (7 lutego 2025) to ich 16. album i pierwszy z nim od 2009 roku.
Ile wart jest sam Portnoy? Jest jednym z trzech założycieli, współprodukował płyty z Petruccim i jako perkusista ukształtował brzmienie Dream Theater na żywo. Napisał tekst do „Midnight Messiah” z „Parasomnia” i gra też w innych zespołach, takich jak The Winery Dogs i Sons of Apollo. Jego zestaw perkusyjny słynie z rozmiarów: bębny Tama, talerze Sabian, stopy Tama Speed Cobra, pałki ProMark.
Najpierw przeprosiny: Dream Theater nie ma jeszcze w Kalisha. Ale to najwięksi muzycy naszego pokolenia, mistrzowie i wirtuozi. To nie pop, nawet nie metalowy pop, i nie stawiają na hałas. Wychodzą na scenę i robią swoje. Ludzie ich kochają, pamiętają, znają na pamięć każdą nutę, każdą harmonię, każdą melodię i linię, którą prowadzą. W tym wszystko jest doskonałe.
Ich trasa „An Evening with Dream Theater” w 2025 roku objęła 30 miast USA, od 5 września do 25 października, i zakończyła się na Long Island. Każdego wieczoru grali „Parasomnia” w całości. Jeśli zagrają blisko ciebie, będziesz szczęśliwy, że kupiłeś bilet: ludzie jeżdżą za ich koncertami z kraju do kraju. Przyjdź, nie pożałujesz. Nie zastanawiaj się, idź.
— Kalisha 🎧
Podobało się? Aplikacja jest darmowa na start.
Pobierz aplikację