اختصاصاً Pink Floyd: ایستگاهی بر پایه‌ی پنجاه سال تغییر عقیده‌ی یک گروه درباره‌ی خودش
«اختصاصاً Pink Floyd» از نظر آماری محبوب‌ترین ایستگاه در کل مجموعه‌ی Exclusive کالیشا است — ۱۱,۶۳۹ رأی و همچنان در حال افزایش، جلوتر از هر کانال تک‌هنرمند دیگری در فهرست. این ایستگاه درست مثل بقیه‌ی آن ۳۱۲ ایستگاه کار می‌کند: یک پخش پیوسته از Exclusive Radio، فقط همین گروه و بس، بدون تبلیغی که برنامه را قطع کند. تفاوتش فقط در این است که چقدر کاتالوگ برای انتخاب وجود دارد، و چقدر کم از آن حس پرکننده دارد.
این گروه در سال ۱۹۶۵ در لندن شکل گرفت، و حتی نامش هم داستان کوچکی پشت خود دارد — Syd Barrett آن را از نام دو نوازنده‌ی بلوز آمریکایی، Pink Anderson و Floyd Council، سر هم کرد. ترکیب اولیه شامل Barrett در گیتار و خوانندگی، Roger Waters در گیتار باس، Nick Mason در درام، و Richard Wright در کیبورد بود، و در دو سال نخست، Pink Floyd گروهی سایکدلیک و تک‌آهنگ‌محور بود که حول ترانه‌سرایی عجیب و بازیگوش Barrett و صحنه‌ی UFO Club لندن شکل گرفته بود.
آن نسخه از گروه دوام نیاورد. تا سال ۱۹۶۸ سلامت روانی Barrett به‌شدت رو به وخامت گذاشته بود، وضعیتی که مصرف سنگین مواد مخدر آن را بدتر می‌کرد، و David Gilmour جوان ابتدا برای جایگزینی او روی صحنه و سپس برای جانشینی کامل به گروه آورده شد. این داستانی آرام‌تر و غم‌انگیزتر از تصویر راک استادیومی است که گروه بعدها به دست آورد، و Pink Floyd هرگز به‌طور کامل نوشتن درباره‌ی آن را کنار نگذاشت — سایه‌ی Barrett مستقیماً در برخی از بزرگ‌ترین آلبوم‌هایشان جریان دارد.
با افزایش نقش Waters در ترانه‌سرایی، دهه‌ی هفتاد میلادی مجموعه آلبوم‌هایی را به وجود آورد که گروه در حقیقت به خاطر آن‌ها به یاد می‌ماند. The Dark Side of the Moon (۱۹۷۳) بیش از چهارده سال در جدول Billboard 200 باقی ماند و چیزی حدود ۴۵ میلیون نسخه فروخته است، که آن را یکی از پرفروش‌ترین آلبوم‌های تاریخ می‌کند. Wish You Were Here (۱۹۷۵) خطابی مستقیم به دوستی بود که از دست داده بودند — «Shine On You Crazy Diamond» کم‌وبیش به‌صراحت درباره‌ی Barrett است. Animals (۱۹۷۷) تاریک‌تر و سیاسی‌تر شد، و The Wall (۱۹۷۹) حتی فراتر رفت: یک اپرای راک کامل درباره‌ی انزوا، ساخته‌شده حول دیواری که راوی آن آجر به آجر میان خود و همه‌ی دیگران بالا می‌برد.
گروه موفقیت خودش را چندان به‌آرامی از سر نگذراند. The Final Cut (۱۹۸۳) در عمل تقریباً یک آلبوم انفرادی Roger Waters بود که زیر نام گروه منتشر شد، و رابطه‌ی میان Waters و بقیه‌ی اعضا اندکی بعد کاملاً از هم پاشید. Waters گروه را ترک کرد، تلاش کرد نام گروه هم همراه او کنار گذاشته شود، و در این کار شکست خورد — Gilmour، Mason و Wright با نام Pink Floyd ادامه دادند و آلبوم‌های A Momentary Lapse of Reason (۱۹۸۷) و The Division Bell (۱۹۹۴) را ساختند، در حالی که استادیوم‌ها را دور می‌زدند و منتقدان سر این بحث می‌کردند که آیا این هنوز واقعاً حساب می‌شود یا نه.
سرانجام آن‌قدر حساب شد که فاصله‌ی میان آن‌ها آب شد. در سال ۲۰۰۵، Waters برای یک اجرای واحد در Live 8 دوباره به Gilmour، Mason و Wright پیوست — این چهار نفر برای اولین بار در بیش از دو دهه، برای یک بعدازظهر، روی یک صحنه کنار هم بودند. Wright در سال ۲۰۰۸ درگذشت، و وقتی اعضای باقی‌مانده آلبوم The Endless River (۲۰۱۴) را از جلسات باقی‌مانده‌ی دوران The Division Bell ساختند، آن را به‌عنوان ادای احترامی به او شکل دادند و، همان‌طور که بعداً مشخص شد، سخن پایانی خود گروه.
این تقریباً سی سال از یک گروه است که با خودش درباره‌ی اینکه باید چه صدایی داشته باشد بحث می‌کند — و دقیقاً به همین دلیل است که ایستگاهی که فقط اجازه می‌دهد کل کاتالوگ، بدون هیچ ترتیب خاصی، پخش شود، اینجا این‌قدر خوب عمل می‌کند. هیچ‌وقت بیش از چند آهنگ با «Time»، «Wish You Were Here» یا «Comfortably Numb» فاصله ندارید.
🎧 می‌توانید اختصاصاً Pink Floyd را درست داخل Telegram گوش دهید — بدون اپلیکیشن، بدون مرورگر — از طریق Kalisha Radio Mini App.
— Kalisha 🎧
این را دوست داشتید؟ اپلیکیشن برای شروع رایگان است.
روی iPhone و Android کار می‌کند — نیازی به نصب نیست