Exclusively Pink Floyd: stacja zbudowana na pięćdziesięciu latach zespołu, który wciąż zmieniał zdanie na własny temat
„Exclusively Pink Floyd" to, patrząc na liczby, najbardziej lubiana stacja w całej kolekcji Exclusive Kalishy — 11 639 głosów i wciąż rośnie, wyprzedzając każdy inny kanał poświęcony jednemu wykonawcy w tej ofercie. Działa tak samo jak pozostałe 312: nieprzerwany strumień z Exclusive Radio, nic poza tym zespołem, żadnych reklam przerywających set. To, co ją wyróżnia, to po prostu ogrom katalogu, z którego można czerpać, i to, jak niewiele z niego brzmi jak wypełniacz.
Zespół powstał w Londynie w 1965 roku, a nawet nazwa kryje w sobie małą historię — Syd Barrett złożył ją z imion dwóch amerykańskich muzyków bluesowych, Pink Andersona i Floyda Councila. Pierwotny skład to Barrett na gitarze i wokalu, Roger Waters na basie, Nick Mason na perkusji i Richard Wright na klawiszach, a przez pierwsze dwa lata Pink Floyd był psychodelicznym zespołem singlowym, zbudowanym wokół dziwacznej, żartobliwej twórczości Barretta i londyńskiej sceny klubu UFO.
Ta wersja zespołu nie przetrwała długo. Do 1968 roku zdrowie psychiczne Barretta gwałtownie się pogorszyło, pogłębione przez intensywne zażywanie narkotyków, a młody David Gilmour został sprowadzony najpierw, by zastępować go na scenie, a potem, by zająć jego miejsce na stałe. To historia znacznie cichsza i smutniejsza niż stadionowy wizerunek rockowy, który zespół zdobył później, i Pink Floyd nigdy do końca nie przestał o tym pisać — cień Barretta przewija się wprost przez niektóre z ich największych płyt.
W miarę jak Waters przejmował coraz większą kontrolę nad pisaniem piosenek, lata 70. przyniosły serię albumów, dzięki którym zespół jest tak naprawdę pamiętany. The Dark Side of the Moon (1973) spędził ponad czternaście lat na liście Billboard 200 i sprzedał się w nakładzie około 45 milionów egzemplarzy, co czyni go jednym z najlepiej sprzedających się albumów w historii. Wish You Were Here (1975) był bezpośrednim zwrotem do przyjaciela, którego stracili — „Shine On You Crazy Diamond" mówi o Barretcie niemal wprost. Animals (1977) stał się mroczniejszy i bardziej polityczny, a The Wall (1979) poszedł jeszcze dalej: pełna rockowa opera o izolacji, zbudowana wokół muru, który narrator wznosi cegła po cegle między sobą a resztą świata.
Zespół nie przetrwał własnego sukcesu w spokoju. The Final Cut (1983) był w praktyce niemal solowym albumem Rogera Watersa wydanym pod szyldem grupy, a relacja między Watersem a resztą wkrótce potem całkowicie się rozpadła. Waters odszedł, próbował doprowadzić do tego, by nazwa zespołu odeszła razem z nim, i przegrał — Gilmour, Mason i Wright kontynuowali działalność jako Pink Floyd, wydając A Momentary Lapse of Reason (1987) i The Division Bell (1994), koncertując na stadionach, podczas gdy krytycy spierali się, czy to się w ogóle liczy.
Z czasem znaczyło to na tyle dużo, że wzajemne oddalenie stopniało. W 2005 roku Waters dołączył ponownie do Gilmoura, Masona i Wrighta na jeden jedyny występ podczas Live 8 — cała czwórka razem na scenie po raz pierwszy od ponad dwóch dekad, na jedno popołudnie. Wright zmarł w 2008 roku, a gdy pozostali przy życiu członkowie zmontowali The Endless River (2014) z niewykorzystanych sesji z epoki The Division Bell, ukształtowali go jako hołd dla niego i, jak się okazało, jako ostatnie słowo samego zespołu.
To niemal trzydzieści lat zespołu kłócącego się z samym sobą o to, jak powinien brzmieć — i dokładnie dlatego stacja, która po prostu puszcza cały katalog, bez konkretnej kolejności, działa tu tak dobrze. Nigdy nie jesteś dalej niż kilka utworów od „Time", „Wish You Were Here" czy „Comfortably Numb".
🎧 Exclusively Pink Floyd możesz teraz słuchać bezpośrednio w Telegramie — bez aplikacji, bez przeglądarki — dzięki naszej Kalisha Radio Mini App.
— Kalisha 🎧
Podobało się? Aplikacja jest darmowa na start.
Działa na iPhonie i Androidzie — nic nie trzeba instalować